ต่อมา ฝ่ายหญิงเกิดอุบัติเหตุขึ้น บนโต๊ะหัวเตียงของเธอมีจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้
เธอเปิดอ่านดูในจดหมายมีใจความว่า

“สุดที่รักของผม คุณเคยถามผมว่าผมรักคุณเพราะอะไร
ผมตอบคุณว่า ที่ผมรักคุณเพราะคุณมีหน้าตาที่สวยงาม
แต่ตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้
ที่ผมรักคุณ เพราะคุณมีเสียงที่ไพเราะ
แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถจะเอ่ยเอื้อนเสียงที่ไพเราะเช่นเดิมได้
ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้ ที่ผมรักคุณ
เพราะคุณมีน้ำใจโอบอ้อมอารีต่อคนรอบข้าง
แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถจะแสดงน้ำใจต่อใครได้อีก
ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้ และที่ผมรักคุณ เพราะทุกๆ movement ของคุณ
ก็คงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว เพราะคุณไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนได้
และผมคงไม่รักคุณ นี่คือสิ่งที่ผมอยากให้คุณรับรู้มาตลอด

สิ่งที่คุณเพียรถามเกี่ยวกับเหตุผลในความรักของผม
ถ้าเหตุผลทั้งหมดนั้น หมายถึงความรัก
ตอนนี้ผมจึงไม่รักคุณแล้ว……..แต่ความรักไม่ต้องการเหตุผล

เหตุผลทั้งหมดไม่ใช่ความรัก ผมรักคุณที่ทั้งหมดของความเป็นคุณ
 รักที่หัวใจและความคิดของคุณ
อย่าเพียรพยายามถามเหตุผลของความรักของผมอีกเลย
 เพราะผมรักคุณด้วยทั้งหมดของหัวใจของผม”